Elektrochemotherapie voor de behandeling van equine sarcoïden
Doctoraatsonderzoek van Alexandre Merchiers

Onder begeleiding van Prof.Dr. Ann Martens en Dr. Maarten Haspeslagh - Vakgroep heelkunde, anesthesie en orthopedie van de grote huisdieren, Faculteit diergeneeskunde UGent.

Het equine sarcoïd is de meest voorkomende huidtumor bij het paard en komt ook voor bij ezels en zebra’s. Hoewel deze tumoren zelden metastaseren, zijn ze lokaal invasief en vaak recidiverend, wat een aanzienlijke impact kan hebben op het welzijn en het gebruik van het paard. Op basis van hun morfologie worden sarcoïden onderverdeeld in verschillende types, variërend van milde occulte letsels tot agressieve fibroblastische of gemengde vormen. De behandeling is sterk afhankelijk van het type en de lokalisatie van de laesie, maar er bestaat momenteel geen universeel succesvolle therapie.

Een veel toegepaste behandeling bestaat uit intratumorale toediening van chemotherapeutica, vaak in een water-olie-emulsie om de resorptie te vertragen. De gerapporteerde slaagpercentages van deze methode variëren echter sterk. Recente studies tonen veelbelovende resultaten met elektrochemotherapie, waarbij elektroporatie de opname en effectiviteit van het chemotherapeuticum zou verhogen. Aangezien een rechtstreekse vergelijking met klassieke intralesionale chemotherapie ontbreekt, is het onduidelijk of het hogere succespercentage toe te schrijven is aan de elektroporatie zelf. Deze studie beoogt daarom een gecontroleerde, prospectieve en gerandomiseerde vergelijking van beide technieken, om te evalueren of elektrochemotherapie voldoende meerwaarde biedt om de hogere kost, het verhoogde discomfort en het bijkomende anesthesierisico te verantwoorden.

 

Ontwikkeling van een nieuw type vaccin tegen EHV.
Doctoraatsonderzoek van Josse Libbrecht

Onder begeleiding van Prof.Dr. Hans Nauwynck  - Laboratorium voor Virologie, Faculteit Diergeneeskunde, Universiteit Gent.

Equine herpesvirus 1 (EHV-1) is een alfaherpesvirus verantwoordelijk voor respiratoire aandoeningen, neurologische problemen en reproductiestoornissen (voornamelijk abortus) bij het paard. Het is endemisch aanwezig in onze paardenpopulatie en veroorzaakt jaarlijkse uitbraken leidend tot ziekte en sterfte bij paarden en financiële verliezen voor de eigenaar/sector. Vlaanderen is een zeer bekende regio voor de fok en training van top-sportpaarden. Preventie van ziekte is dan ook van cruciaal belang om de prestaties van het paard op peil te houden.

Tot op heden zijn er slechts twee vaccins beschikbaar in België: Equip EHV 1,4® (Zoetis) en Equishield®. Beide vaccins worden intramusculair toegediend en bevatten geïnactiveerd virus wat enkel leidt tot de inductie van systemische IgG antistoffen. Aangezien het virus zich via immuun-evasieve eigenschappen schuil kan houden in monocyten en T-lymfocyten, bieden deze antistoffen onvoldoende bescherming. Ziekte en virusuitscheiding worden dan ook nog steeds gezien, zelfs bij correct gevaccineerde paarden. Intranasale vaccinatie met een geattenueerde virusstam zal enerzijds leiden tot een lokale immuniteit ter hoogte van de hogere luchtwegen en een systemische immuniteit bestaande uit antistoffen en cytotoxische T-cellen. Deze cellulaire immuniteit is cruciaal om geïnfecteerde leukocyten af te doden en zo de viremie aan te pakken. Eerdere experimenten in het labo met paarden hebben al aangetoond dat na oronasale infectie met het wild type virus, paarden immuun zijn voor herinfectie tot vier maanden na infectie. Een lokale vaccinatie met een levende virusstam is dus een ideale manier om paarden te beschermen.